برای شروع این فعالیت به دانش‌آموزان می‌گوییم: «هر کاری که من گفتم را انجام دهید.» هرکس گفت «چَشم»، به او می‌گوییم: «این شد یک کار خوب.» سپس به آن‌ها می‌گوییم: «همه به صندلی تکیه بدهید.» هر کس تکیه داد به این معنی است که کار خوب بعدی را هم انجام داده است. سپس می‌گوییم: «هر کس بعد از من آیه را تلاوت کند، کار خوب بعدی را انجام داده است.» سکوت در حین تلاوت، هم کار خوب دیگری است که به آن اشاره می‌کنیم. به این ترتیب با انواع سؤال‌های ساده از دانش‌آموزان اقرار می‌گیریم که اهل انجام کارهای خوب هستند و به آن‌ها القا می‌کنیم که خوب بودن چقدر کار آسانی است! به عنوان مثال می‌گوییم: «هر کس که می‌داند قران کلام خداست و آن را دوست دارد دستش را بلند کند»؛ «هر کس خدا را دوست دارد دستش را روی قلبش بگذارد»؛ «هرکس معلمش را دوست دارد و به او احترام می‌گذارد، بلند شود»؛ «هرکس امام زمانش را دوست دارد، رو به قبله بایستد و به امام زمان عجل‌الله‌تعالی سلام دهد»؛ «هرکس موهایش را مرتب شانه می‌زند، دستش را بلند کند.» به این صورت انواعی از کارهای بسیار ساده را مثال می‌زنیم و به آن‌ها می‌گوییم: «مرحبا به شما که اینقدر اهل انجام کارهای خوب هستید. دیدید انجام کارهای خوب چقدر آسان است! درست مثل آب خوردن» سپس شعار سوره را با هم می‌خوانیم: «دونه به دونه، دونه به دونه کارهای خوب چه آسونه!» انجام این فعالیت برای شروع کلاس مناسب است.
