مهسا كتابش را از كولهاش درآورد به آيدا نشان داد و گفت:
_ ببين كتابم چه نقاشیهای قشنگي دارد. ديروز با مامان رفتيم كتابفروشی از آنجا خريدم.
آيدا گفت:
_ بلدي بخوانیاش؟
مهسا گفت:
_ بله
بعد شروع كرد به خواندن كتابش.
آيدا گفت:
_ میآيی يک صفحهاش را تو بخوانی؟ يک صفحهاش را من؟
مهسا گفت:
_ باشد.
بعد ايستادند توی كوچه خواندند و خواندند. بعدش هم به نقاشیهايش نگاه كردند و شروع كردند از خودشان داستان ساختن.
مهسا گفت:
_ میآيی با هم بپر بپر بكنيم تا برسيم مدرسه؟
آيدا گفت:
_ باشد. بعد بپر بپر كردند و رفتند ديدند در مدرسه بسته است.
آيدا گفت:
_ شايد تعطيل است.
مهسا گفت:
_ اما تعطيل نيست.
آيدا از آقايی كه نان روی دستش بود پرسيد آقا ساعت چند است؟
آقا به ساعتش نگاه كرد و گفت:
_ نه و نيم.
مهسا لبش را گاز گرفت و گفت:
_ وای وای چقدر دير كرديم. حالا چی كار كنيم؟
بعد تند تند در مدرسه را كوبيدند. اما بابای مدرسه آن نزديكیها نبود.
آنها نيم ساعت ديگر هم ماندند توی كوچه. تا اينكه بالاخره بابای مدرسه صدای در را شنيد و آمد در را باز كرد. با تعجب پرسيد:
_ الان چه وقت مدرسه است؟
آيدا گفت:
_ ما داشتيم كتاب میخوانديم.
بابای مدرسه گفت:
_ حالا بدويد برويد توی كلاس.
خانم معلم با ديدن آنها گفت:
_ تا الان كجا بوديد؟
مهسا گفت:
_ ما نمیدانستيم دير شده است؟
خانم گفت:
_ اما خيلی دير كردهايد. حالا زود دفترهايتان را دربياوريد و نقاشی بكشيد.
آنها دفترهايشان را درآوردند و تند تند نقاشی كشيدند اما چون خيلی عجله كردند كه زود تمام شود نقاشیهايشان كج و كوله شد.
نویسنده: نرگس افروز

