داستان «ساعت طلایی»

مسجد پُر شده بود و دیگر جایی برای نشستن نداشت.‌
نورا دل‌خوش کرده بود که در حیاط مسجد فرش پهن می‌کنند و با نرگس بدوبدو می‌کنند. ولی همه اهالی محل آمده بودند تا در شب قدر دعا و قرآن‌ بخوانند. بابا به مامان گفت: «اشکالی ندارد، بیرون مسجد توی خیابان زیرانداز پهن می‌کنیم خیلی‌ها توی خیابان نشسته‌اند‌.» زیرانداز که پهن شد نورا و نرگس هم وسایل نقاشی را از کیف بیرون آوردند و مشغول شدند.
مامان و بابا هم شروع کردند به خواندن دعای جوشن کبیر.
نرگس چشمش به بسته خوراکی‌ها و میوه‌ها بود. نورا گفت: «بذار هر وقت داشت خوابمان می‌برد خوراکی بخوریم. مامان گفته امشب باید تا صبح بیدار بمانیم.» نرگس با لب‌های آویزون باشه‌ای گفت و بعد به نقاشی ادامه داد. نورا که ته مدادش را به صورتش گرفته بود همین‌طور به اطراف نگاه می‌کرد. هنوز نمی‌دانست باید چه نقاشی بکشد. به روبرو که نگاه کرد چشمش به گنبد مسجد افتاد و گفت: «آها فهمیدم چه بکشم.‌»
بعد رنگ آبی را برداشت و شروع به کشیدن کرد. نرگس که دیگر تحمل نداشت گفت: «من خوراکی‌های خودم را می‌خورم آخه داره خوابم می‌بره.» نورا که داشت با دقت قوس گنبد را می‌کشید بدون اینکه سرش را بالا کند یک باشه کوچولو گفت. نرگس نفس راحتی کشید و از داخل کیفش بيسکوئيتِ شکلی را برداشت. ساعت‌شنی طلایی را هم بیرون آورد و مشغول بازی شد. نورا که با دقت مناره‌های مسجد را رنگ می‌کرد گاهی حواسش به دعا می‌افتاد و با همه تکرار می‌کرد سبحانک یا لااله الا انت الغوث الغوث ….
تقریبا پایان دعا بود که نقاشی نورا هم تمام شد. به اطراف نگاه کرد و بعد خودش را کش و قوس داد. مامان گفت: «نورا جان چیزی نمی‌خواهی بخوری‌؟نرگس برایت میوه نگه داشته.»
نورا به نرگس نگاه کرد. زیر چادر مامان خوابش برده بود و ساعت‌شنی طلایی هم در دستش بود. نورا ساعت‌شنی را برداشت و صافش کرد. دانه‌های طلایی از بالا به پایین می‌ریخت. دوباره چشم نورا به گنبد افتاد و بعد دوباره به ساعت‌شنی نگاه کرد. شیشه ساعت‌شنی شبیه گنبد بود انگار دوتا گنبد و مناره روی هم سوار شده باشند. نورا به نقاشی‌اش نگاه کرد و بعد مداد طلایی را برداشت. یک گنبد طلایی وارونه روی گنبد آبی کشید. داخل آن را پر از دانه‌های طلایی کرد که از آسمان وارد آن می‌شدند. نورا خودش را زیر گنبد مسجد تصور کرد. فکر می‌کرد هرچقدر امشب بیشتر بیدار بماند و دستانش را بالا بگیرد بیشتر می‌تواند دانه طلایی جمع کند.

نویسنده: الهام قدمی