داستان «زودتر از خورشید»

– آقاجون خواهش می‌کنم. حتما حتما بیدارم کنیدا. قول؟
سارا روبه‌روی آقاجان نشسته بود. سعی می‌کرد آقاجان را راضی کند.
آقاجان دست‌هایش را به حالت تسلیم بالا برد.
– باشه تو بردی.
– قول؟
سارا دستش را مشت کرد. انگشت کوچک دستش را بیرون آورد. جلوی صورت آقاجان گرفت. آقاجان هم همین کار را کرد. انگشتش را به انگشت سارا زد و گفت:”قول”

سارا از ذوق خوابش نمی‌برد. توی رختخواب غلت می‌زد. به انگشت کوچکش نگاه می‌کرد و می‌خندید. یادش نمی‌آمد چطور خوابش بُرد. با اولین صدا کردنِ آقاجان از جا پرید. تند توی جایش نشست و سلام کرد.

– سلام به روی ماهت باباجان. من دارم می‌رم گاوها رو بدوشم.
سارا به پنجره نگاه کرد.
– هنوز که هوا تاریکه.
– شما هنوز هم می‌تونی بخوابی.
سارا سریع پتو را کنار زد و ایستاد.
– نه خیر. من امروز می‌خوام مثل شما باشم.

می‌خواست یک روز مثل آقاجان باشد. دوست داشت بداند صبح تا شب آقاجان چطور می‌گذرد.

باهم به طویله رفتند. آقاجان شاخ گاو را با طناب به پایه چوبی بست. سطل شیر را زیر گاو گذاشت. شروع به دوشیدن کرد. سارا سَرِ گاو را ناز می‌کرد.
موقع دوشیدن آخرین گاو، آقاجان پرسید: «دوست داری تو هم امتحان کنی باباجان؟»
لب‌های سارا از هم باز شد.
– آره خیلی.
سارا روی صندلی آقاجان نشست. امتحان کرد. ولی شیری توی سطل نریخت.
– باید محکم‌تر فشار بدی.
سخت‌تر از چیزی بود که فکرش را می‌کرد. اما بالاخره موفق شد که چند قطره شیر به سطل اضافه کند.

شیرها را به خانه بردند. آقاجان شیرها را در قابلمه ریخت تا بجوشند. چای را دَم گذاشت. حالا باید گاو‌ها را به صحرا می‌بردند. هوا تاریک و روشن بود.

هوا روشن شده بود که به خانه برگشتند. آقاجان چای ریخت. سارا سفره صبحانه را پهن کرد. حسابی گشنه شده بود. صبحانه را با اشتها خورد.

بعد از صبحانه آقاجان مرغ‌ها را از لانه‌شان بیرون کرد. برایشان آب و دانه گذاشت. سارا هم تخم‌مرغ‌ها را از لانه جمع کرد.

آقاجان داس را برداشت. به سمت باغچه رفت. علف‌های هرز باغچه را کند. چند دسته سبزی چید. برای گُل‌ها کود ریخت. به درخت‌ها آب داد. با کمک سارا یک سطل آلو چید. سارا آلو‌ها را شست. توی سبد ریخت. یک مشت از آلوهای قرمز را برداشت. وقت رفتن به طویله‌ی گوساله‌ها آن‌ها را با اشتها خورد. ترش و خوشمزه بودند.

آقاجان گوساله‌‌ها را از طویله بیرون کرد. برایشان علف تازه ریخت. سارا هم ظرف‌شان را پُر از آب کرد. یک ساعتی پیش گوساله‌ها بودند و برگشتند.

آقاجان یک ماکارونی خوشمزه برای نهار درست کرد. سارا هم سالاد را آماده کرد.

– آقاجون حالا باید چی کار کنیم؟
– حالا وقته استراحته.

سارا حسابی خسته شده بود. اما از خواب وسط روز بدش می‌آمد. فکر می‌کرد اگر بخوابد روزش را از دست می‌دهد. نمی‌خواست چیزی به آقاجان بگوید. باید تا آخر روز سر قولش می‌ماند. امروز همه چیز باید شبیه آقاجان باشد. برعکس دیشب خیلی زود خوابش برد.

با صدای اذان از خواب بیدار شد. صدای بهم خوردن استکان و نعلبکی آقاجان از پشت سرش می‌آمد. داشت چای می‌خورد. به سمت آقاجان برگشت.

– اذان مغربه؟ چرا منو بیدار نکردین؟
آقاجان لبخند زد.
– اذان ظهره باباجان.
سارا به ساعت نگاه کرد. فقط نیم ساعت بود که خوابیده بود. باورش نمی‌شد با همین خوابِ کم انقدر انرژی گرفته باشد.

– تو این ساعت اگه یه ربع بخوابی انگار دو ساعت خوابیدی.

سارا توی فکر رفت.

– چی شده باباجان، تو فکری؟
– داشتم فکر می‌کردم شما تو یه روز چجوری این همه کار می‌کنید؟
آقاجان تسبیح را توی جانماز گذاشت. عینکش را روی چشم جابجا کرد.
– خب به نتیجه‌ای هم رسیدی باباجان؟
– فکر کنم آره. شما خوب می‌دونید چه کاری رو باید کِی انجام بدید. مثل خوابیدن ظهر.
سارا تند از روی سجاده بلند شد. روبه‌روی آقاجان ایستاد. با هیجان ادامه داد.
– تازه صبح شما خیلی زود شروع می‌شه حتی قبل از خوشید خانوم.

هر دو بلند خندیدند.

نویسنده: سیده فائزه جعفری