ابتدا از دانشآموزان میخواهیم چند بازی بُرد و باختی بگویند تا روی تخته ثبت کنیم. آنگاه از دانشآموزان میخواهیم همزمان با نوشتن عبارت «برنده حقیقی این بازی کسی است که با مهربانی و ادب و رعایت قوانین، بازی میکند» بر روی تخته، آن را بخوانند. سپس میپرسیم: «چه کسی دوست دارد بازی کند و برنده حقیقی باشد؟» در اینجا چند بازی کوتاه بُرد و باختی از روی فهرست نام دانشآموزان انجام میدهیم. مانند: یه مرغ دارم، اسم-فامیل گروهی، بشین پاشو، سریع سه تا … بگو[1]، هُپ و …، تا لذت رفتار صحیح و بُرد واقعی را به طور حسی تجربه کنند. اگر لازم شد میتوانیم در خلال بازی از جملات زیر استفاده کنیم:
- توقف نکردن در احساسات هنگام بُرد یا باخت به معنای برد حقیقی است. به عنوان مثال ممکن است از بُرد خود مغرور شده یا در صورت باخت در احساسات ناخوشایندمان متوقف شویم و حواسمان برای تلاش در مرحله بعدی پرت شود. اما اگر به جای توقف در این احساسات برای بُردهای بیشتر تلاش کنیم، برنده حقیقی محسوب میشویم.
- با دانشآموزان قرار میگذاریم در هنگام باخت ظاهری در درون خود یا به یکدیگر بگویند «این فقط یک تجربه بود».
[1]دو دانشآموز را صدا میزنیم تا به جلوی کلاس بیایند. از آنها میخواهیم هر کلمهای که گفتیم، به نوبت و سریع سه مورد از آن را نام ببرند مانند: نام سه گل، نام سه دعا، سه غذا، سه نوع رفتار خوب، سه میوه، سه کتاب آسمانی، سه رنگ، سه نوع مهربانی و … . اگر نفر اول نتواند بگوید سریع مینشیند و نفر دوم میگوید و نفر سوم سریع میآید و جانشین نفر اول میشود. این بازی باید با سرعت انجام شود تا حس باخت را تجربه کنند و بتوانند رفتار خود را بر پایه بُرد حقیقی که اهل حق و صبر بودن است، تنظیم کنند. دانشآموزان باید بدانند که بازی، یک فعالیت گذرا و صرفاً یک تجربه و کسب مهارت و افزایش اطلاعات برای دفعات بعدی است و از باخت خود نرنجند.
