با دو کیسه زباله پُر حجم (خشک یا تَر) وارد کلاس شده و با خوشحالی به بچهها میگوییم: «ببینید من چقدر وسیله دارم!». از آنجایی که دانشآموزان نسبت به زباله احساس خوشآیندی ندارد ما را از نگهداری زباله در کلاس منع میکنند. در ادامه با تایید صحبت دانشآموزان با آنها وارد گفتگوی کوتاهی میشویم. به دانشآموزانمان میگوییم اگر کسی بیشتر از اندازه در بشقابش غذا بریزد، باقیمانده آن تبدیل به زباله میشود. اگر لباس یا لوازمالتحریر بیشتر از نیازمان هم بخریم، آنها بلااستفاده مانده و در طولانی مدت به زباله تبدیل میشوند.
