ظروفی حاوی گلاب، آب، نمک، شِکَر، زردچوبه و خاک به کلاس می‌بریم. درب شیشه گلاب را باز کرده و در کلاس می‌چرخانیم. توجه دانش‌آموزان را به بوی گلاب که در کلاس پخش شده جلب می‌کنیم و می‌گوییم: «کارهای خوب هر چند کوچک باشند مثل این گلاب خوش‌بو هستند و همه از آن لذت می‌برند.» سپس مقداری آب درون لیوان‌های‌شان ریخته و چند قطره گلاب به هر لیوان اضافه می‌کنیم. به کمک دانش‌آموزان، با ریختن هر قطره گلاب، یک کار خوب خیلی کوچک را نام می‌بریم؛ مثلاً همکاری در کارهای خوب، نه گفتن به بدی، سرعت‌عمل در انجام کارهای خوب و … . به آن‌ها می‌گوییم مقداری از مایع درون لیوان خود را بچشند و درباره تأثیر گلاب بر طعم آب توضیح بدهند.
در مرحله بعد از دانش‌آموزان می‌پرسیم تمایل دارند کدام یک از طعم‌دهنده‌های باقی‌مانده را به آب‌شان اضافه کنیم. راجع به دلیل اینکه نمی‌خواهند زردچوبه یا نمک به آب‌شان اضافه شود سؤال می‌کنیم. سپس مقداری شکر را در اختیارشان قرار داده، از آن‌ها می‌خواهیم به دانه‌های بسیار ریز شکر با دقت نگاه کنند. سپس هر کس با ذکر یک کار خوبِ کوچک، یک قاشق چای خوری شکر در لیوان خود حل کند و از آن بنوشد و بگوید طعم شربت چه تغییری کرده است؟ به آن‌ها می‌گوییم: «همه کارها مثل این طعم‌دهنده‌ها در زندگی ما تأثیر‌گذارند و کار بی‌اثر وجود ندارد. کارهای خوب هر چند خیلی کوچک باشند، زندگی ما را لذت‌بخش‌تر می‌کنند؛ درست مانند طعم‌دار شدن این شربت با مقدار کمی گلاب و دانه‌های شکر. بالعکس کارهای بد مانند ریختن دانه‌های نمک یا ذره‌ای از زردچوبه یا ذرات خاک در آب که آن را غیر قابل خوردن می‌کنند، موجب ناراحتی خودمان و دیگران می‌شوند.» خوب است مواد رنگی خوراکی، مثل زعفران دَم کرده یا شربت آلبالو نیز به همین ترتیب به شربت اضافه شود و دانش‌آموزان اثر قطره‌های رنگی بر شربت را نیز ببینند.
