در آغاز فعالیت برای درست کردن دستبند، گردنبند یا تسبیح به تعداد دانشآموزان و خودمان مروارید یا مُهره خوشرنگ به کلاس میآوریم. وسایل مخصوص هر فرد را داخل یک ظرف کوچک و زیبا در اختیار آنها قرار میدهیم. سپس خودمان یکی از مُهره را برداشته و در حالی که آن را نخ میکنیم میگوییم: «خدایا من به اندازه همه ماهیهای دریا صلوات میفرستم.» بعد از آن یک صلوات ختم میکنیم. سپس از دانشآموزان میخواهیم به نوبت یک مُهره بردارند و با فرستادن یک صلوات به اندازه یکی از چیزهایی که به نظرشان خیلی زیاد هست، آن را در نخ بیندازند[1]. از آنها میخواهیم حین درست کردن کاردستی خود، هر از چندگاهی با برداشتن یکی از مُهره این کار را تکرار کنند. آنها را با فرستادن صلوات به خاطر این که توانستهاند با نیتهایشان این همه صلوات بفرستند و کلاسشان را نورانی کنند، تشویق میکنیم[2]. در پایان دستبندها و گردنبندها را به دست و گردن خود بیاویزند یا با تسبیحهایی که آماده کردهاند، صلوات بفرستند.
در صورت در دسترس نبودن مروارید و مُهره، میتوانیم از انواع هستههای سوراخ شده یا از یک تکه نخ ضخیم یا کاموا استفاده نموده و با گره زدن، دانههای آن را شکل بدهیم.
[1] اقتباسی از کتاب مامان و بابای قصه گو، صفحه 43، نشر قرآن و اهل بیت نبوت علیهمالسلام
[2] صحیفه فاطمیه سلاماللهعلیها، انتشارات قرآن و اهل بیت نبوت علیهمالسلام
