به نام خدا
ساكن این جهان دلتنگم تا وجودم زمینی و خاکیست
قلبم اما پُر از ستاره و ماه جنس روحم سپید و افلاکیست
خواب دیدم پرندهای شدهام پَر گشودم در آسمان، آزاد
ذکر و یاد خدا در آن پرواز قوّت تازهای به من میداد
کرده تعبیر مادرم که نماز باعث رشد میشود در من
خوب انجام میشود هر کار زیر چتر رضایتش حتما
ذره ذره بلند خواهم شد از زمین تا خدای بیهمتا
میشود بالهای پروازم ذکر زیبای «رَبِّکَ الاَعلی»
شاعر: ندبه محمدی
