قسمت اول: روستای کاغذی
به عکس روی دیوار نگاه کرد؛ در عکس، مادربزرگ بین یک درخت بزرگ و یک رودخانه ایستاده بود. با خودش فکر کرد: «باید روستا رو بیارم اینجا!»
از تخت پایین پرید. کمدش را باز کرد. کمد پُر بود از کاغذهای رنگی، چراغهای کوچک تزیینی. وسایل را روی زمین پهن کرد. میخواست جایی که مادربزرگ توی عکس ایستاده بود را شبیهسازی کند. باید سبزه و گل درست میکرد و یک رودخانه. کاغذهای رنگی را زیر و رو کرد. کاغذ آبی نداشت. نمیتوانست رودخانه را بسازد. آه بلندی گفت و روی زمین دراز کشید. گفت: «همیشه یه چیزی کمه!» چشمش به زیر تخت افتاد. شال آبیاش آنجا بود. بشکن زد و نشست.
بعد از چسباندن درخت، روی تخت ولو شد. به روستای کوچک اتاقش نگاه کرد. به نظرش یک چیز کم بود.
گوشی را روی کابینت گذاشت. مامان گفت: «صدا را پخش کن!» سارا دکمه پخش را زد. مامان کاسه بلور بزرگ را روی گوشی برگرداند. صدا بلندتر شد. سارا خندید و گفت: «اَاَاَاَ چه باحال! واقعا بلندتر شد. شما همه چی رو میدونی مامان خوشگلم!» و محکم مامان را بغل کرد. کاسه و گوشی را توی اتاق بُرد.
چند دقیقه بعد، سارا با کلاف سردرگمِ ریسههای نور ور میرفت. ریسهها گِره خورده بودند. سارا با اخم و تمرکز، سعی میکرد آنها را باز کند. میخواست ستارههای شب را هم توی اتاق درست کند. ریسهها بالاخره باز شدند. توی نور روز اما اصلا دیده نمیشدند. سعی کرد اتاق را تاریک کند. پردهها را کشید. ولی نور سر ظهر از لای پردههای حریر خودش را توی اتاق میریخت. چادر مشکیاش را روی رختآویز دید. چادر را جلوی پنجره گرفت. نور کمتر شد. لبخند زد. روی تخت رفت تا چادر را به پرده آویزان کند. پنجره بزرگ بود و چادر فقط یک طرف کوچک را تاریک میکرد. چادر مامان را هم برداشت. حالا اتاق تاریکِ تاریک بود. ریسهها را روشن کرد. همه چيز آماده بود تا مادربزرگ را توی اتاق بياورد. باید منتظر میماند تا مادربزرگ و بابا از دکتر برگردند. اصلا طاقت نداشت. دلش میخواست زودتر خوشحالی مادربزرگ را ببیند.


قسمت دوم: باغ پرندگان
صدای زنگ در توی خانه پیچید. سارا جیغ کشید و گفت: «وااای اومدن… من در رو باز میکنم.» وقتی مادربزرگ را جلوی در دید، قلبش تندتر زد. احساس گرما میکرد. تند سلام کرد و گفت: «مادربزرگ لطفا از این طرف» و با دست به اتاقش اشاره کرد.
– مامان جان بذار یه دقه بشینم پاهام جون بگیره بعد درخدمت شمام.
چند دقیقهای که مادربزرگ استراحت کرد و چاییاش را خورد برای سارا مثل یک سال گذشت. نزدیک اتاق که رسیدند سارا گفت: «لطفا چشمهاتون رو ببندید و دستتون رو بدید به من»
مادربزرگ خندید و گفت: «باز چه شاهکاری کردی مامان جان؟» و قبل از جواب دادن سارا چشمهایش را بست.
سارا کمک کرد تا مادربزرگ با چشمهای بسته وارد اتاق بشود.
– چه صداهای قشنگی میاد مادر، نکنه پرنده خریدی؟ باز کنم؟
سارا عکس مادربزرگ را توی دستش گرفت و گفت: «حالا باز کنید.»
مادربزرگ نگاهش به دیوار اتاق و عکس توی دست سارا افتاد. روی تخت نشست.
– یادش بخیر چه جوون بودم مادر.
سارا مادربزرگ را بغل کرد و گفت: «هنوزم جوونیدهاا… ببینید روستا رو آوردم اینجا که دیگه به برگشتن فکر نکنید!»
مادربزرگ خندید و گفت: «وای نگاه کن تازه فهمیدم چه خبره! چه گلهای قشنگی درست کردی.»
سارا با خنده گفت: «آخ جون پس دیگه برنمیگردید؟»
مادربزرگ دستی روی زانویش کشید و گفت: «انگار فکر همه جاشو کرده بودی مامان جان، ولی صدای جوجههام و هوای خوبش رو چجوری میاری برام؟»
سارا اخم کرد و گفت: «یعنی اگه اونو گیر بیارم میمونید؟»
منتظر جواب مادربزرگ نشد. دوید توی هال.
– بابا…. بابا….باباجان!
بابا را توی آشپزخانه پیدا کرد. تند گفت: «میشه فردا بریم باغ پرندگان؟ قبلش هم یک کیسه دونه بخریم؟ دوستم میگفت میشه به پرندهها غذا داد اونجا. میگن به خاطر درختها و گلهایی که داره هواش هم خیلی خوبه. میشه؟»
بابا خندید و چایش را سر کشید.
– یه نفس بگیر بابا. حالا چی شده میخوای بری باغ پرندگان؟
– مامانبزرگ گفت اگه بتونم هوای روستا و صدای جوجههاش رو براش بیارم تهران پیشمون میمونه!
***
فردا صبح، سارا تا رسیدن به باغ پرندگان، عکسها و فیلمهایی که دیشب از باغ پرندگان دانلود کرده بود را به مادربزرگ نشان داد. توی ماشین، یکریز حرف زد. مادربزرگ هم از خوشحالی سارا به وجد آمده بود.
وارد باغ که شدند. نسیم تازهی صبحگاهی، بوی گلها را توی هوا پخش میکرد. نور آفتاب از لابهلای برگ درختان روی زمین میتابید. هوا نه سرد بود و نه گرم.
– مادربزرگ، مادربزرگ نفس بکشید. عین هوای روستاست.
سارا این را گفت و خودش نفس عمیقی کشید. مادربزرگ خندید. سعی کرد شبیه سارا نفس بکشد و گفت: «اینطوری خوبه؟» سارا بازوی مادربزرگ را بغل کرد و گفت: «شما بانمکترین مادربزرگ دنیا هستید!»
توی باغ قدم زدند و به کبوترها دانه دادند. صبحانه را توی باغ خوردند. میوه و چای خوردند و هرکس تعریف کرد چه چیزی را بیشتر از همه دوست داشته است.
مادربزرگ از قسمت طوطیها خیلی خوشش آمده بود. طوطیها توی یک جایی شبیه گلخانه آزاد بودند و پرواز میکردند. سارا هم طاووسها و قوها را خیلی دوست داشت. چون برای اولین بار بود که طاووس میدید. از اینکه توانسته بود به دُمِ طاووس دست بزند حسابی هیجانزده شده بود.
سارا قُلُپ آخر چایش را خورد و گفت: «حالا تهران میمونید دیگه؟»
مادربزرگ صورت سارا را بوسید و گفت: «هیججا خونه خود آدم نمیشه مامان جان…»
سارا اخمهایش را توی هم کرد و گفت: «یعنی میخواین برید؟ حتی اگه قول بدم هر روز بیارمتون اینجا؟»
همه خندیدند. مادربزرگ گفت: «میخواستم بگم اینبار به خاطر کارهای تو خیلی به من خوش گذشت. بهت قول میدم زود به زود بیام پیشت!»
سارا لپ مادربزرگ را بوسید و گفت: «از الان منتظرم که دوباره برگردید!»
نویسنده: سیده فائزه جعفری

