داستان دو قسمتی «روستای کاغذی-باغ پرندگان»

قسمت اول: روستای کاغذی

سارا توی اتاقش نشسته بود‌. اتاق پُر از اسباب‌بازی و پوسترهای رنگی بود. صدای تلویزیون از پذیرایی می‌آمد. بوی قارچ سرخ‌شده که از آشپزخانه راه افتاده بود حسابی گرسنه‌اش کرده بود. سارا به گوشه اتاق خیره مانده بود. جایی که چند ساعت پیش مادربزرگ با ناراحتی به مامان می‌گفت: «مادرجان این دکتر بازی‌های تو تمامی نداره؟ من هیچیم نیست. دلم برای خونه خودم تنگ شده. بسه دیگه می‌خوام برم!» مادربزرگ دَه روز بود که از روستا آمده بود. سارا دلش می‌خواست مادربزرگ باز هم بماند. از وقتی مادربزرگ آمده بود چند مدل حلوا خورده بود که به نظرش بهترین طعم‌های دنیا را داشتند. هرشب یک عالمه داستان می‌شنید‌ تا خوابش ببرد. سارا به مامانش گفته بود: «یه چیز بگم‌ ناراحت نمی‌شید؟» و بعد که حسابی از مامان قول گرفت، گفت: «داستان‌های مامان‌بزرگ خیلی قشنگه پُر از جزئیاته نه مثل داستان‌های شما که همیشه با یه دختر خوب شروع می‌شد که یک عالمه کار خوب می‌کرد!»
به عکس روی دیوار نگاه کرد؛ در عکس، مادربزرگ بین یک درخت بزرگ و یک رودخانه ایستاده بود. با خودش فکر کرد: «باید روستا رو بیارم اینجا!»
از تخت پایین پرید. کمدش را باز کرد. کمد پُر بود از کاغذهای رنگی، چراغ‌های کوچک تزیینی. وسایل را روی زمین پهن کرد. می‌خواست جایی که مادربزرگ توی عکس ایستاده بود را شبیه‌سازی کند. باید سبزه و گل درست می‌کرد و یک رودخانه. کاغذهای رنگی را زیر و رو کرد. کاغذ آبی نداشت. نمی‌توانست رودخانه را بسازد. آه بلندی گفت و روی زمین دراز کشید. گفت: «همیشه یه چیزی کمه!» چشمش به زیر تخت افتاد. شال آبی‌اش آن‌جا بود. بشکن زد و نشست‌.
– رودخانه جور شد!
شروع به درست کردن گل‌ها کرد. نیم ساعت بعد دورش پُر از گل‌های رنگارنگ بود. به گل‌ها نگاه کرد. دستش را بالای سرش کِش داد و لبخند زد‌. دوباره به عکس نگاه کرد. با دست محکم روی پیشانی‌اش زد.
– اه درخت یادم رفت!
به کاغذها نگاه کرد. کاغذ سالمی برای درست کردن درخت نداشت. روی تخت ولو شد. یک چیز سبز بالای کمد توجهش را جلب کرد. روی تخت ایستاد. پارچه سبز را به سمت خودش کشید. وسایل روی سرش ریخت. پارچه‌ی توی دستش را بالا گرفت. لباس تئاترش بود. همان که تویش درخت شده بود. اصلا نقشش را دوست نداشت. ولی حالا خوشحال بود که درخت شده بود. لباسش یک درخت بزرگ بود که سر سارا از توی تنه‌اش بیرون می‌آمد. درخت را روی دیوار نگه داشت. خیلی خوب بود. از درخت کاغذی خیلی بهتر بود. چسب نواری را روی تنه درخت چسباند. چند ثانیه بعد درخت کَنده شده و روی زمین افتاد.
این‌بار از بالا تا پایین درخت را چسب زد. فقط یکم بیشتر دوام آورد.
یاد پارچه سیاه‌های محرم افتاد که مامان به دیوار می‌زد. پیش مامان رفت.
-مامان شما پارچه سیاه‌های محرم رو چطوری به دیوار می‌چسبونی؟
– چطور مگه؟
– می‌خوام بدونم دیگه.
مامان انگشتش را لای کتاب گذاشت و کتاب را بست. به چشم‌های سارا نگاه کرد و گفت: «با پونز»
مامان مکث کوتاهی کرد و ادامه داد: «و پونزها توی کشوی کمد باباست. فقط لطفا گمشون نکنی تو دست و پات هم فرو نکنی!»
سارا خندید و به طرف اتاق بابا دوید.
بعد از چسباندن درخت، روی تخت ولو شد. به روستای کوچک اتاقش نگاه کرد. به نظرش یک چیز کم بود‌.
«آره! باید صدای رودخانه و پرنده‌ها رو هم داشته باشیم!»
بشکن زد و رفت پیش مامان.
با کمک مامان صدای رودخانه و پرنده‌ها را دانلود کردند. ولی به نظر سارا صدای گوشی خیلی کم بود و باید خیلی بلندتر می‌بود تا طبیعی باشد. بلندگوی بابا را آورد ولی گوشی مامان به آن وصل نمی‌شد. با اخم کنار مامان روی زمین نشست.
– چرا همیشه یه چیزی کمه؟
مامان خندید و گفت: «حالا نمی‌شه صدای روستا آهسته باشه؟»
– ماااااماااان، معلومه که نمی‌شه! همه چیز باید طبیعی باشه، خیلی طبیعی!
مامان در کابینت را باز کرد و گفت: «پس برو گوشی رو بیار.»
سارا کُند و با بی‌میلی بلند شد.
گوشی را روی کابینت گذاشت. مامان گفت: «صدا را پخش کن!» سارا دکمه پخش را زد‌. مامان کاسه بلور بزرگ را روی گوشی برگرداند. صدا بلندتر شد‌. سارا خندید و گفت: «اَاَاَاَ چه باحال! واقعا بلندتر شد. شما همه چی رو می‌دونی مامان خوشگلم!» و محکم مامان را بغل کرد. کاسه و گوشی را توی اتاق بُرد.
چند دقیقه بعد، سارا با کلاف سردرگمِ ریسه‌های نور ور می‌رفت. ریسه‌ها گِره خورده‌ بودند. سارا با اخم و تمرکز، سعی می‌کرد آن‌ها را باز کند. می‌خواست ستاره‌های شب را هم توی اتاق درست کند. ریسه‌ها بالاخره باز شدند. توی نور روز اما اصلا دیده نمی‌شدند. سعی کرد اتاق را تاریک کند. پرده‌ها را کشید. ولی نور سر ظهر از لای پرده‌های حریر خودش را توی اتاق می‌ریخت. چادر مشکی‌اش را روی رخت‌آویز دید. چادر را جلوی پنجره گرفت. نور کمتر شد. لبخند زد. روی تخت رفت تا چادر را به پرده آویزان کند. پنجره بزرگ بود و چادر فقط یک طرف کوچک را تاریک می‌کرد. چادر مامان را هم برداشت. حالا اتاق تاریکِ تاریک بود. ریسه‌ها را روشن کرد. همه چيز آماده بود تا مادربزرگ را توی اتاق بياورد. باید منتظر می‌ماند تا مادربزرگ و بابا از دکتر برگردند. اصلا طاقت نداشت. دلش می‌خواست زودتر خوشحالی مادربزرگ را ببیند.‌
 
نویسنده: سیده فائزه جعفری

قسمت دوم: باغ پرندگان

صدای زنگ در توی خانه پیچید. سارا جیغ کشید و گفت: «وااای اومدن… من در رو باز می‌کنم.» وقتی مادربزرگ را جلوی در دید، قلبش تندتر زد. احساس گرما می‌کرد. تند سلام کرد و گفت: «مادربزرگ لطفا از این طرف» و با دست به اتاقش اشاره کرد.
– مامان جان بذار یه دقه بشینم پاهام جون بگیره بعد درخدمت شمام.
چند دقیقه‌ای که مادربزرگ استراحت کرد و چایی‌اش را خورد برای سارا مثل یک سال گذشت. نزدیک اتاق که رسیدند سارا گفت: «لطفا چشم‌هاتون رو ببندید و دستتون رو بدید به من»
مادربزرگ خندید و گفت: «باز چه شاهکاری کردی مامان جان؟» و قبل از جواب دادن سارا چشم‌هایش را بست.
سارا کمک کرد تا مادربزرگ با چشم‌های بسته وارد اتاق بشود.
– چه صداهای قشنگی میاد مادر، نکنه پرنده خریدی؟ باز کنم؟
سارا عکس مادربزرگ را توی دستش گرفت و گفت: «حالا باز کنید.»
مادربزرگ نگاهش به دیوار اتاق و عکس توی دست سارا افتاد. روی تخت نشست.
– یادش بخیر چه جوون بودم مادر.
سارا مادربزرگ را بغل کرد و گفت: «هنوزم جوونید‌هاا… ببینید روستا رو آوردم اینجا که دیگه به برگشتن فکر نکنید!»
مادربزرگ خندید و گفت: «وای نگاه کن تازه فهمیدم چه خبره! چه گل‌های قشنگی درست کردی.»
سارا با خنده گفت: «آخ جون پس دیگه برنمی‌گردید؟»
مادربزرگ دستی روی زانویش کشید و گفت: «انگار فکر همه جاشو کرده بودی مامان جان، ولی صدای جوجه‌هام و هوای خوبش رو چجوری میاری برام؟»
سارا اخم کرد و گفت: «یعنی اگه اونو گیر بیارم می‌مونید؟»
منتظر جواب مادربزرگ نشد. دوید توی هال.
– بابا…. بابا….باباجان!
بابا را توی آشپزخانه پیدا کرد‌. تند گفت: «می‌شه فردا بریم باغ پرندگان؟ قبلش هم یک کیسه دونه بخریم؟ دوستم می‌گفت می‌شه به پرنده‌ها غذا داد اونجا. می‌گن به خاطر درخت‌ها و گل‌هایی که داره هواش هم خیلی خوبه. می‌شه؟»
بابا خندید و چایش را سر کشید.
– یه نفس بگیر بابا. حالا چی شده می‌خوای بری باغ پرندگان؟
– مامان‌بزرگ گفت اگه بتونم هوای روستا و صدای جوجه‌هاش رو براش بیارم تهران پیشمون می‌مونه!

***

فردا صبح، سارا تا رسیدن به باغ پرندگان، عکس‌ها و فیلم‌هایی که دیشب از باغ پرندگان دانلود کرده بود را به مادربزرگ نشان داد. توی ماشین، یک‌ریز حرف زد. مادربزرگ هم از خوشحالی سارا به وجد آمده بود.
وارد باغ که شدند. نسیم تازه‌ی صبحگاهی، بوی گل‌ها را توی هوا پخش می‌کرد. نور آفتاب از لابه‌لای برگ درختان روی زمین می‌تابید. هوا نه سرد بود و نه گرم.

– مادربزرگ، مادربزرگ نفس بکشید. عین هوای روستاست.
سارا این را گفت و خودش نفس عمیقی کشید. مادربزرگ خندید. سعی کرد شبیه سارا نفس بکشد و گفت: «اینطوری خوبه؟» سارا بازوی مادربزرگ را بغل کرد و گفت: «شما بانمک‌ترین مادربزرگ دنیا هستید!»

توی باغ قدم زدند و به کبوترها دانه دادند. صبحانه را توی باغ خوردند. میوه و چای خوردند و هرکس تعریف کرد چه چیزی را بیشتر از همه دوست داشته است.
مادربزرگ از قسمت طوطی‌ها خیلی خوشش آمد‌ه بود. طوطی‌ها توی یک جایی شبیه گل‌خانه آزاد بودند و پرواز می‌کردند. سارا هم طاووس‌ها و قو‌ها را خیلی دوست داشت. چون برای اولین بار بود که طاووس می‌دید. از اینکه توانسته بود به دُمِ طاووس دست بزند حسابی هیجان‌زده شده بود.

سارا قُلُپ آخر چایش را خورد و گفت: «حالا تهران می‌مونید دیگه؟»
مادربزرگ صورت سارا را بوسید و گفت: «هیج‌‌جا خونه خود آدم نمی‌شه مامان جان…»
سارا اخم‌هایش را توی هم کرد و گفت: «یعنی می‌خواین برید؟ حتی اگه قول بدم هر روز بیارمتون اینجا؟»
همه خندیدند. مادربزرگ گفت: «می‌خواستم بگم این‌بار به خاطر کارهای تو خیلی به من خوش گذشت. بهت قول می‌دم زود به زود بیام پیشت!»
سارا لپ مادربزرگ را بوسید و گفت: «از الان منتظرم که دوباره برگردید!»

نویسنده: سیده فائزه جعفری