معلم هنر اعلام کرد: «توی مدرسه، نمایشگاه نقاشی داریم. هرکس یک نقاشی بیاورد. بهترین نقاشی هم جایزه دارد.»
نقاشیام خیلی حرف نداشت. پرسیدم: «آقا اجازه! اجباری است؟»
آقای حمیدی گفت: «بله. البته برنده شدن اجباری ندارد.»
بچهها زدند زیر خنده.
چند تا موی جلوی پیشانیام را کندم. کاش من هم مثل خواهرم، سارا، نقاشیام خوب بود. رسولی پرسید: «چی بکشیم آقا؟»
آقای حمیدی گفت: «هرچی دوست دارید.»
کشاورز گفت: «جایزهاش چیه؟»
آقای حمیدی جواب درست و حسابی نداد. گفت: «بعدا میفهمید.»
دلم جایزهی نمیدانم چیچی را میخواست. شب قبل از نمایشگاه، هرچه کشیدم، خوب نشد. رفتم اتاق سارا. چراغ اتاقش خاموش بود و خودش خواب. سارا همیشه برای من دردسر داشت. اگر همین یک بار کمکم میکرد اتفاقی نمیافتاد. یک نقاشی داشت از جنگلی پُر از دار و درخت. نقاشی را برداشتم و توی کمدم گذاشتم. صبح با خودم گفتم: «نقاشی را میبرم مدرسه. بعد به سارا میگویم.»
نقاشی من آخرین قاب بود که آقای حمیدی به دیوار زد. نقاشیهای دیگر را نگاه کردم. نقاشی سارا خیلی قشنگ بود. آقای حمیدی با لحن عجیبی گفت: «نقاشی خوبی است. شاید برنده شدی.»
فکر کنم آقای حمیدی چیزی فهمیده بود. آقای مدیر توی بلندگو گفت: «مراسم اعلام برندگان نمایشگاه، زنگ آخر در حضور خانوادهها برگزار میشود.»
میدانستم بابا سرکار بود و نمیآمد، ولی اگر مامان و سارا میآمدند، چه؟ مدرسه سارا زودتر از من تمام میشد. حتما مامان میرفت دنبالش و با هم میآمدند. اما من که نگفتم نقاشی سارا را آوردم. دلم هم نمیخواست هیچکس سارا را ببیند.
زنگ آخر خیلی زود رسید. وارد سالن شدم. اگر سارا میآمد میفهمید نقاشیاش را برداشتم، بقیه هم میفهمیدند که سارا چه جوری است. دور تا دور را نگاه کردم. موهای جلوی پیشانیام را با انگشتم کشیدم. دو تا نخ آمد توی دستم. مغزم کار نمیکرد. اگر سارا میآمد، آستینش توی هوا تاب میخورد. بچههای کلاس متوجه میشدند. توی ذهنم تصور کردم: یکی از پسرها آرنجش را به دیگری میزد و زیر لب میگفت: «ببین، یک دست ندارد!» یکی دیگر میخندید: «خواهر فروزش است.» یکی دیگر هم چپچپ به دست سارا خیره میشد.
با صدای آقای مدیر به خودم آمدم: «همه عزیزان بفرمایید بنشینید. مراسم اختتامیه نمایشگاه است.»
اطراف را نگاه کردم. یک خانم و دختر ورودی سالن ایستاده بودند. پشتشان به من بود. آب دهانم را قورت دادم. مامان و سارا؟ انگار ساعتها طول کشید. دختر برگشت. سارا نبود. نفس راحتی کشیدم. نشستم روی اولین صندلی ردیف سوم. کشاورز هم نشست بغل دستم و یواش رو به مدیر گفت: «بابا مسابقه فوتبال بگذارید. این سوسول بازیها چیه؟»
از دست خودم ناراحت بودم. اصلا این چه فکر مزخرفی بود که نقاشی سارا را بردارم. آقای حمیدی پشت بلندگو رفت و حرف زد. چشمم به دَرِ سالن بود که کسی وارد میشود؟
آقای حمیدی اسم برندهها را خواند: «نفر سوم: آقای فروزش از کلاس پنجم کوشش.»
همه دست زدند. باورم نمیشد. کشاورز با آرنج زد توی پهلویم: «پاشو دیگه.»
رفتم جلو. آقای حمیدی اسم نفر دوم و اول را هم خواند. جعبه کادوشده را از دست آقای مدیر گرفتم. عجیب بود خوشحال نبودم. برگشتم سر جایم. کشاورز گفت: «باز کن ببینیم چیه؟»
گفتم: «فعلا نه.»
لب و لوچهاش را کج کرد. فکر کرد نمیخواهم جایزهام را نشانش بدهم. توی دلم به سارا افتخار کردم. تا آن موقع نمیخواستم کسی معلول بودن سارا را بفهمد، اما حالا دوست داشتم پشت بلندگو به همه میگفتم سارا نقاشی را کشیده. همان سارایی که دست راست ندارد. مراسم تمام شد. زنگ خورد. رفتم پیش آقای حمیدی و گفتم: «آقا اجازه! نقاشی… ما…مال…»
آقای حمیدی تندتند کُتَش را پوشید. نگذاشت حرفم را بزنم، گفت: «اشکالی ندارد اگر از کسی کمک گرفتی. خودم میدانم.»
خشکم زد. چرا به فکر خودم نرسیده بود که از سارا کمک بگیرم؟ آقای حمیدی قبل از اینکه چیز دیگری بگویم، رفت.
رفتم خانه. سارا آمد جلوی در. یک دست مصنوعی از زیر آستین گلگلی لباسش پیدا بود. خندیدم: «دستت بالاخره آماده شد؟»
سارا گفت: «اوهوم.»
مامان از توی اتاق گفت: «ظهر گرفتیمش.»
پس برای همین نیامدند مدرسه. جعبه جایزه را گرفتم جلوی سارا. با تعجب نگاه کرد و گفت: «چیه؟»
گفتم: «جایزه تو.» سارا که شنید بدون اجازه نقاشیاش را برداشتم، اخم کرد؛ اما تا فهمید برنده شده، اخمش رفت. جایزه را از دستم گرفت.
خواستم کمک کنم کادویش را باز کند. روی زمین نشست و با دست مصنوعی جعبه را گرفت و با دست چپ، کاغذ کادو را پاره کرد. یک جعبه بزرگ، مدادرنگی ۷۲تایی بود. سارا جیغ کشید: «نگاه کن! چهار تا رنگ زرد دارد.»
پنج تا هم رنگ سبز داشت. با اینکه با هم فرق داشتند ولی همهشان مداد سبز بودند.
نویسنده: فاطمه زیانی

