شعر «لباس درخت»

به نام خدا

نوروز، زیبا و جوان بود             با یک لباس سبز و پُر گل 
روی لباسش می‌نشستند        پروانه و گنجشک و بلبل 

با سیب‌های سرخ و شیرین     پُر شد لباسش، فصل گرما
با برف و بادِ سرد و طوفان       پژمرد در پاییز و سرما

در فصل سرما، پیر و بی­‌حال    او بی‌­لباس و ناتوان شد
آمد بهار و او دوباره                با یک لباس نو، جوان شد

شاعر: عفت زینلی