داستان سوره مبارکه حمد

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

بابای احمد چند روزی است که برای او یک چتر رنگارنگ با مقواهای رنگی درست کرده و به دیوار اتاق زده یک چتر سوره بزرگ که هر هفته یک سوره رویش می نویسند و می روند زیر چتر آن سوره. زیر چتر سوره رفتن یعنی هر کاری می کنند حواسشان هست که اگر کارشان شبیه پیام آن سوره بود یک بار آن سوره را بخوانند. هفته اول نوبت سوره حمد بود. بابا و مامان و احمد کلمات سوره حمد را نوشتند و آن هفته رفتند زیر چتر سوره. احمد باید آن هفته زیبایی می دید.

یک روز مامان به احمد گفت اگر دیگر ناخن هایت را نجوی من برایت یک جایزه می خرم. آخه احمد جان ناخن جویدن کار خوبی نیست. پیامبر دوست ندارد. گفته هرکس ناخنش را بجود فراموشی می گیرد. احمد قبول کرد. قبلا هم درباره ناخن جویدن با هم صحبت کرده بودند اما این بار احمد تصمیم جدی گرفت که حواسش را جمع کند و دیگر این کار زشت را تکرار نکند.

بعد از یک هفته که هر روز احمد ناخن هایش را به مامان نشان می داد، بالاخره مامان فهمید که احمد دیگر آن کار را تکرار نمی کند. احمد جایزه اش را می خواست. آن روز بعدازظهر بعد از اصرارهای احمد، مامان و احمد و علی با هم رفتند بیرون تا از یکی از مغازه های محل برایش جایزه بخرند. احمد یک ماشین میکسر خرید که خیلی از آن خوشش آمده بود. مامان به او گفت این جایزه را پیامبر به تو داده چون حرفش را گوش کرده ای.

احمد تا شب زیبایی های کامیون را یکی یکی به مادرش می گفت. در راه گفت یکی از زیبایی های این کامیون این است که پیامبر آن را به من داده. یکی دیگر این است که چهار رنگ دارد. یکی دیگرش این است که ایرانی است چون پیامبر دوست ندارد ما جنس خارجی بخریم. فردا صبحش گفت یکی دیگر از زیبایی های ماشینم این است که کسی که آن را گرفته نامش احمد است که هم به پیامبر می خورد هم به سوره حمد. بعد به مادرش گفت مامان این ماشین ها چهار مدلند که من سه تایش را دارم می شود آن یکی را هم برایم بخری؟

مامان گفت شاید به خاطر یک کار خوب دیگرت پیامبر باز هم جایزه بهت بدهند.

داستان دوم

بسم الله الرحمن الرحیم

احمد هفت سال دارد و تقریبا خواندن و نوشتن را یادگرفته. حدود 40 روز است که به خاطر ویروس کرونا مثل بقیه مردم در خانه مانده است. سعی می کند خودش را سرگرم کند. برنامه تلویزیون دیدن دارد که ساعتش بیشتر از سابق شده. نرمش می کند و فرم های تکواندو را هم مرور می کند. بازی می کند حتی با مادرش یک هفت سنگ دوتایی هم بازی می کنند. نماز هم زیاد می خواند و تندتند جایزه می گیرد. یک روز در میان فارسی و ریاضی هم تمرین دارد. برنامه خوراکی خوردن و کتاب خواندن و کمک کردن به مامان را هم دارد.

مامان یک کار جالبی که کرده همه کارهای احمد را مثل برنامه مدرسه اش بالای یک جدول نوشته. بعد هر روز را تاریخ زده و برای هر برنامه ای که احمد انجام می دهد یک تیک جلوی تاریخ همان روز می زند. چند تا نقاشی ساده هم از احمد در حال نماز خواندن و ورزش کردن و نوشتن تکالیف کنار جدول برنامه ریزی کشیده و برنامه را به در اتاق چسبانده.

یک شب که بعد از تلویزیون دیدن رختخواب ها را پهن کرده بودند و  احمد می خواست برود بخوابد مامان از احمد درباره اتفاقات خوبی که در مدت در خانه ماندنش افتاده سوال کرد.

احمد گفت مثلا مریض نشده ام. بیرون نرفته ام و مراقب بوده ام کسی مریض نشود.

مامان ادامه داد: کلی نماز خوانده ای! کلی مشق نوشته ای ! کلی ورزش کرده ای قبلا که هر روز ورزش نمی کردی! کلی جایزه گرفته ای! کاردستی درست کرده ای! به من کمک کرده ای! روخوانی ات خیلی بهتر شده! برای بابا تولد گرفته ایم! کلی خوراکی خورده ایم! موهای تو و علی را کوتاه کرده ایم و کلی سرگرم شده ایم!

احمد با سر تایید می کرد و پدر هم چند بار به او آفرین گفت. پدر ادامه داد: احمد جان می بینی در خانه ماندن خیلی هم بد نیست. کلی اتفاقات خوب برایت افتاده. خدا در سوره حمد گفته آدم می تواند کاری کند که همیشه بهش خوش بگذرد و خوشحال باشد و هر اتفاقی او را خوشحال کند. بعد همه اش فکر می کند چقدر همه چیز خوب است چقدر خوب که خانه مانده است و اینهمه کار انجام داده است.

نویسنده : خانم کندی